ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Γιατί έχει χαθεί το momentum της ρήξης με τους δανειστές

Η έκδηλη αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να ολοκληρώσει την δεύτερη αξιολόγηση είναι κατά βάση πολιτική αδυναμία να αποδεχθεί το γεγονός πως το ελληνικό ζήτημα δεν αποτελεί πια απειλή για την Ευρωζώνη αλλά και την Ευρώπη συνολικότερα. Ο συμβιβασμός του Αλέξη Τσίπρα το καλοκαίρι το 2015 μετά το δημοψήφισμα, αποτέλεσε και το τέλος κάθε δυνατότητας πολιτικής διαπραγμάτευσης των παραμέτρων που συνιστούν την ελληνική περίπτωση.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης για το Npress.gr

Το όποιο πολιτικό κεφάλαιο είχε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα και η οποία στήριξη απολάμβανε από την ελληνική κοινωνία έχει χαθεί εδώ και καιρό. Το μόνο που είναι τώρα σε θέση να πράξει, είναι ακολουθήσει την προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων που με τις ίδιες της τις πράξεις φιλοτέχνησε. Ουσιαστικά πρόκειται για μια κυβέρνηση που διαχειρίζεται το ερεβώδες παρόν μιας κοινωνίας που βρίσκεται εγκλωβισμένη στα όρια ενός πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού που έχει επιβληθεί από τις Βρυξέλλες και είναι εξαιρετικά ανελαστικός.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει ουσιαστικές συμμαχίες στην Ευρώπη ώστε να επιβάλλει μια αλλαγή πορείας στο ελληνικό ζήτημα, και από αυτή την σκοπιά, το μόνο που μπορεί να πράξει είναι να οδηγείται από συμβιβασμό σε συμβιβασμό μέχρι τις επόμενες εκλογές που πιθανότατα θα σημάνουν και το πέρας της διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ. Μέτα από δύο χρόνια διακυβέρνησης από την παρούσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία πρέπει να είναι πια σαφές, ότι δεν υπάρχει επιλογή “ολίγον από Ευρώπη και ολίγον από μνημόνιο”. Το πακέτο που προσφέρουν οι δανειστές είναι ενιαίο και επώδυνο, και είτε το αποδέχεσαι ολόκληρο, είτε καθόλου.

Σε αυτό το πλαίσιο στην παρούσα χρονική καμπή, το ενδεχόμενο ρήξης με τους δανειστές δεν συνιστά επιλογή για την ελληνική κυβέρνηση καθώς δεν έχει τίποτα στα χέρια της που να συνιστά απειλή για την συνοχή της Ευρώπης ή της Ευρωζώνης. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει προ-νομοθετήσει όλα τα μέτρα που ζητούσαν οι πιστωτές της χώρας, οπότε και σε αυτό το επίπεδο, βρίσκεται αγκιστρωμένη στο έδαφος υπό το βάρος των επιλογών της.

Το καλοκαίρι του 2015 ίσως υπήρχε μια κοινωνική πλειοψηφία που ήταν διατεθειμένη να στηρίξει μια ρήξη με τους δανειστές και να συμβάλλει στην υλοποίηση ενός εναλλακτικού κοινωνικού, πολιτικού και οικονομικού σχεδιασμού για την χώρα. Τώρα ωστόσο, αυτή η κοινωνική πλειοψηφία είναι κατακερματισμένη, περιθωριοποιημένη και απογοητευμένη από την διαιώνιση μιας κατάστασης, που έχει διαρρήξει την τελευταία διετία τα τελευταία θραύσματα της όποιας κοινωνικής συνοχής είχε απομείνει.

Η ίδια η πραγματικότητα έχει υπερβεί ανεπιστρεπτί και τον ΣΥΡΙΖΑ και το μήνυμα που πριν δυο χρόνια αποπειράθηκε να εκφράσει. Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έτσι ή αλλιώς θα συμβιβαστεί, υποκύπτοντας όχι στους δανειστές αλλά στην εσωτερική της αδυναμία να πράξει οτιδήποτε άλλο πέραν αυτού.

Related Articles

Back to top button