People

Μαρίνα Σάττι: «Αν θεωρούν ότι είμαι στη low κουλτούρα χαίρομαι, μακάρι να είμαι»

Μετά την εμφάνιση της στην Eurovision -για την οποία άκουσε πολλά- και ένα άλμπουμ που σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, η Μαρίνα Σάττι δίνει την πρώτη της συνέντευξη και είναι χειμαρρώδης.

Οδός Βουλής, δύο το μεσημέρι. Κατεβαίνοντας η Μαρίνα απ’ το ταξί, καταλαβαίνεις ότι είναι πλέον ένα πρόσωπο που αναγνωρίζουν όλοι, η κυρία που περιμένει έξω από το φαρμακείο, οι τουρίστες που περνάνε απ’ τον δρόμο, η παρέα των πιτσιρικάδων που τη φωτογραφίζουν με το κινητό, ο ποδηλάτης που παραλίγο να συγκρουστεί με το ταξί. Ανεβαίνοντας στον χώρο των γραφείων, όσοι έχουν παιδιά κάνουν ουρά για ένα αυτόγραφο και να βγάλουν μια φωτογραφία μαζί της, γιατί τη Μαρίνα τη λατρεύουν τα παιδιά. Δεν σχολιάζει πολλά για τη Eurovision, ωστόσο ήταν μια «από τις πιο ωραίες εμπειρίες που έχει ζήσει στη ζωή της», απ’ την οποία βγήκε πιο δυνατή από ποτέ: η δημοτικότητά της είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, δημιουργικά βρίσκεται στην καλύτερή της περίοδο μέχρι τώρα, ο δίσκος της σκίζει, ετοιμάζεται για δύο βραδιές στην Τεχνόπολη με κοινό που τη λατρεύει. Είναι ενθουσιασμένη με την τεράστια αποδοχή, τα νούμερα που κάνει στο Spotify και τα απανωτά ρεκόρ, αλλά πιο πολύ με αυτό το κύμα αγάπης που εξαπλώνεται και εκτός Ελλάδας. «Αυτό που έχω νιώσει ως διαφορά είναι ότι πριν έβγαινα στον δρόμο και οι συνομήλικοί μου, ή παιδιά μικρά και μεγάλα, ή οι άνθρωποι που ασχολούνταν με τη μουσική με ήξεραν, ενώ τώρα μπαίνω στο ταξί και ο οδηγός, ένας κύριος 65 χρονών περίπου, μου λέει “μα η Μαρίνα είσαι;”. Είναι πολύ ωραίο», λέει.

«Είναι υπαρξιακό το θέμα. Η μουσική είναι ένα αποτέλεσμα, για μένα αυτή η δουλειά είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης. Όταν έχω μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι το να βάλεις μια κοντή φούστα σε καθιστά κάτι συγκεκριμένο, αυτό θα με επηρεάσει σε όλες τις πτυχές της ζωής μου, όχι μόνο το πώς ντύνομαι, το πώς συνυπάρχω με τα αγόρια, το τι θεωρώ πρέπον και τι όχι, τι μουσική θα φτιάξω, το αν θα περπατάω με λυμένα κορδόνια και θα τα σέρνω στο πάτωμα, το τι κάνει και τι δεν κάνει μια καλή κοπέλα. Αυτό ήταν το βασικό μου new year’s resolution πέρσι, πριν βγάλω το TUCUTUM: θέλω και να μπορώ να μιλήσω σοβαρά όταν έρχεται η ώρα να είμαι σοβαρή, και να μπορώ να κάνω πλάκα, και να μπορώ να είμαι στην ηλικία που είμαι και να παλιμπαιδίσω χωρίς να με πουν ανώριμη, να μπορώ στην ηλικία που είμαι να κάνω και dance μουσική, με άλλα λόγια να κάνω ό,τι θέλω. Ο καθένας πρέπει να κάνει ό,τι γουστάρει. Κι άμα μου ’ρθει να πω για τη θάλασσα να πω για τη θάλασσα, ό,τι νιώθω. Θέλω ελευθερία. Αυτό που υπάρχει στα σαλόνια των διανοούμενων, κάτι που να είναι λυρικό, ατμοσφαιρικό, να μιλάμε σιγά και αργά, να έχει χαμηλό φωτισμό, μία ποιητικότητα, κεριά, δεν είναι τέχνη· μπορεί να είναι κι αυτό, αλλά τέχνη είναι η ζωή. 

Εγώ δεν έχω σχέση με πολιτικούς και κόμματα, καμία. Δεν είμαι κανενός. Το ότι δεν θέλω να πεθαίνουν παιδάκια και να βλέπω τάφους 50 εκατοστών δίπλα στον μπαμπά μου που είναι 65 χρονών δεν με καθιστά υπέρ ή κατά κάποιου.

Μου αρέσει ο Οικονομίδης. Είχα πάει πέρσι στο Σπιρτόκουτο, στην παράσταση. Είδαμε την πρεμιέρα και βγαίνοντας συζητούσαμε. Μου είπε κάποιος “μα δεν μπορώ τις τόσες βρισιές” και του απάντησα “συγγνώμη, απ’ όλη αυτή την παράσταση αυτό σου έμεινε, οι βρισιές; Όλο το από πίσω, το κοινωνικό, δεν σήμαινε τίποτα για σένα;”. Αυτό είναι που με προσελκύει σε αυτό που κάνω τελευταία, το από πίσω, γι’ αυτό και έχω και τρελαθεί και θέλω να γίνω τραγουδίστρια. Θυμάσαι πόσα χρόνια σου έλεγα ότι “δεν είμαι τραγουδίστρια”; Αυτό το πράγμα για μένα είναι πιο πολύ κοινωνικό και ανθρώπινο και τυχαίνει να είναι μουσικό, γιατί αυτήν τη γλώσσα ξέρω να μιλάω, αυτό έχω μελετήσει. Ό,τι κάνω πλέον είναι τελείως κοινωνικό και έχει τρομερό ενδιαφέρον, έχει φύγει από το τόσο προσωποκεντρικό που είχε το YENNA, το οποίο ήταν πολύ δύσκολο σε προσωπικό επίπεδο γιατί ήταν τελείως αυτοβιογραφικό, προσπαθούσα να σπάσω και να ξεπεράσω τα δικά μου δεσμά. Αυτήν τη στιγμή έχει γίνει το πιο ευχάριστο, fun. Στο P.O.P. πήγαινα στο στούντιο και γελούσα, περνούσα τέλεια, με χιούμορ, με σχολιασμό, χωρίς φίλτρο, χωρίς να φοβάμαι τι θα πούνε. Ο καθένας μας είμαστε ένα εκατομμύριο πράγματα, για μένα το STIN IYIA MAS φωτογραφίζει ένα κομμάτι της κοινωνίας, το MIXTAPE ένα άλλο, το TUCUTUM ένα άλλο και μουσικά και κοινωνικά.

Θέλω να κάνω dance μουσική. Δηλαδή δεν μπορώ να κάνω μόνο τo AH THALASSA, έχω ένα εκατομμύριο πτυχές. Είμαι νέα, δεν μπορώ να ζω με ενοχές ούτε να διασκεδάζω με ενοχές, δεν μπορώ να είμαι ή να μην είμαι κουλτουριάρα. Μπορεί κάποιος να έχει μυαλό, ένα επίπεδο σκέψης, να έχει μια θέση και έναν ηθικό κώδικα και τα πιστεύω του και να πηγαίνει το βράδυ και να ξεφτιλίζεται με τους φίλους του και να διασκεδάζει και να χορεύει. Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να είμαι ή το ένα ή το άλλο». 

120’ με τη Μαρίνα Σάττι
 Θέλω και να μπορώ να μιλήσω σοβαρά όταν έρχεται η ώρα να είμαι σοβαρή, και να μπορώ να κάνω πλάκα, και να μπορώ να είμαι στην ηλικία που είμαι και να παλιμπαιδίσω χωρίς να με πουν ανώριμη, να μπορώ στην ηλικία που είμαι να κάνω και dance μουσική, με άλλα λόγια να κάνω ό,τι θέλω. Φωτ.: Bleumode 

— Το πρόβλημα το έχουν τα άτομα που σε έχουν τοποθετήσει κάπου, τα οποία κρίνουν βάσει των γνώσεων που έχουν και των μουσικών εμπειριών. Το ZARI έδειξε ότι υπάρχει κόσμος που θέλει όλα να τοποθετούνται σε κουτάκια και ό,τι είναι έξω από το πλαίσιο αυτού που θεωρεί κουλτούρα το απορρίπτει ως φτηνό. 
Μα είναι κουλτούρα, απλώς είναι urban κουλτούρα. Δεν με πειράζει να το πουν φτηνό, θεωρώ επιτυχία που το ZARI πέρασε και ακούμπησε. Ποια είναι η μεγαλύτερη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη; Αυτό που κάνει να αφορά και να μην περάσει απαρατήρητο, είτε σ’ αρέσει είτε δεν σ αρέσει. Μακάρι να έχω φτιάξει κάτι που έχει μια δομή και μια οντότητα που θα σε επηρεάσουν. Κι ας μη σου αρέσει, σημαίνει ότι ήταν αρκετά solid για να σου προκαλέσει ένα συναίσθημα. Και όντως δεν είναι για όλους, μπορεί σε κάποιους να μην αρέσει επειδή δεν έχουν τα references». 

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Back to top button