OPINION

Ο Στάθης Ψάλτης, η Ναύπακτος και η Καίτη Φίνου

Τον Στάθη Ψάλτη τον είδα για πρώτη φορά από κοντά το 1996, σε ένα μαγαζί που δούλευα στην παραλιακή, σπουδαστής ακόμη στο Πολυτεχνείο. Εκείνο το βράδυ ήταν τα εγκαίνια του μαγαζιού, ιδιοκτήτρια του οποίου ήταν η Καίτη Φίνου με τον σύζυγο της, ένα “μούτρο”, όπως έλεγε τότε η πιάτσα.

Γράφει ο Γιάννης Μπέκος

Στη Ναύπακτο τον ακούγαμε συχνά γιατί ερχόταν κάθε καλοκαίρι, όταν είχε εγκαίνια η Καίτη στο μαγαζί του προηγούμενου άντρα της , του Γιώργου Λύρα. Μπουζουκτζίδικο με το όνομα “Σόδομα”. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα Σόδομα στο κέντρο της Αθήνας.

Να ξεκαθαρίσω αρχικά, ότι για το πρόσωπο του είχα θετική εικόνα, αναγνωρίσιμος ηθοποιός με πορεία πίσω του και πλείστες συμμετοχές σε ταινίες , αρκετές απ τις οποίες είχαν σημειώσει αξιόλογη επιτυχία.

Ήρθε λοιπόν ο Στάθης στο μαγαζί και έπιασε πρώτο τραπέζι πίστα με την παρέα του και εκείνον επικεφαλής του τραπεζιού. Εγώ δεν ήμουν υπεύθυνος για το δικό τους τραπέζι, νεαρός άλλωστε, είχαν αναλάβει οι περισσότερο έμπειροι στα πράγματα.

Κάποια στιγμή λοιπόν, και ενώ κουβαλώντας διάφορα πράγματα πέρασα απ το τραπέζι τους, με αρπάζει ξαφνικά απ το χέρι και με μανία αρχίζει να φωνάζει ” ΠΟΤΟ ΡΕΕΕΕΕ, ΠΟΤΟΟΟΟΟ”, ενώ με το άλλο του χέρι μου κουνούσε το άδειο μπουκάλι τους !

Εκείνη η στιγμή, που δεν έχω ξεχάσει μέχρι σήμερα, ήταν σαν να κράτησε ώρες. Έμεινα καρφωμένος να τον κοιτάω αναλογιζόμενος τις εναλλακτικές μου. Τι έπρεπε να κάνω ; Να τραβήξω με δύναμη πίσω το χέρι μου και να τον βρίσω, να του ρίξω και μια ξανάστροφη πανωπροίκι και να πάω στην κουζίνα, ή μήπως να κατευθυνθώ απευθείας προς την έξοδο, εφόσον η απόλυση μου θα ήταν βέβαιη σε περίπτωση που δημιουργούσα επεισόδιο; Σημειωτέον πως για να ανοίξει το μαγαζί, δουλεύαμε δυο με τρεις βδομάδες καθημερινά χωρίς να πληρωνόμαστε, επομένως εκτός των άλλων θα πήγαινε και όλος ο προηγούμενος μου κόπος στράφι.

Προτού ολοκληρώσω τη σκέψη μου, ο μετρ που παρακολουθούσε το όλο σκηνικό βρέθηκε αμέσως δίπλα μου. Με έπιασε απ το χέρι και μου είπε “Γιάννη μου, να σου πω λίγο” και ενώ ξεκίνησα ήδη να διαμαρτύρομαι, μου απάντησε απλά “Ξέρω, ξέρω”.

Πάμε πίσω, εγώ αρπαγμένος και έτοιμος να παραιτηθώ σε στυλ ” και εσείς και ο γρύλος σας” , εκείνος ήρεμος, και γνωρίζοντας τον προφανώς καλύτερα αρχίζει να μου εξηγεί : Γιάννη, είδα ακριβώς τι έγινε. Ό,τι και να πεις, έχεις απόλυτο δίκαιο. Ακόμα και να πας να τον βρίσεις. Θα έχεις δίκαιο. Άκου όμως. Ο Στάθης δεν είναι κακό παιδί. Είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Τώρα όμως, να, πως να στο πω, είναι περίεργη η φάση του, προσωπική υπόθεση, επιπλέον έχει πιει, δεν ξέρει τι λέει και τι κάνει, σε παρακαλώ ξέχασε το και πήγαινε κάνε και εσύ τη δουλειά σου.

Έτσι και έκανα, εκείνο το “ΠΟΤΟ ΡΕΕΕΕ ΠΟΤΟ” μου πήρε πολύ παραπάνω χρόνο να το χωνέψω και θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να του το έλεγα και κάποια στιγμή από κοντά, είμαι απολύτως σίγουρος ότι θα καταλάβαινε. Δεν μου δόθηκε. Τώρα γιατί την καταθέτω την προσωπική μου μαρτυρία; γιατί όταν φεύγουν οι άνθρωποι τις προσωπικές σου μαρτυρίες ανακαλείς, έτσι όπως τους θυμήθηκες και όπως τους γνώρισες. Η δική μου αυτή ήταν. Και επειδή αγαπώ και Μανόλη Αναγνωστάκη “Έφυγες και έγινες και εσύ ο καλός, ο λαμπρός άνθρωπος, ο πατριώτης” έμαθα τους ανθρώπους να τους κρίνω ανθρώπινα, με στιγμές καλές και κακές που δεν τους αποδίδουν οπωσδήποτε και χαρακτηρισμούς . Είμαστε σύνολα, όχι μεμονωμένα περιστατικά.

Καλό του ταξίδι.

Related Articles

Back to top button