OPINION

Έρωτας και σιωπή

polina1

Γράφει η Πωλίνα Ανύφτου

Πολλές φορές καλύτερα να μη μιλάς και να το ζείς αυτό που αισθάνεσαι, να το βιώνεις μέσα σου μέχρι να το εξημερώσεις, μέχρι να το δεχθείς, να πάψεις να του αμύνεσαι και μετά να το νικήσεις, να το αφήσεις να σε συντροφεύει ως ανάμνηση. Σβήνουν όμως οι αναμνήσεις; Και γιατί να σβήσουν! Οι έρωτες που βιώνεις αποτελούν το πιο συναρπαστικό καταφύγιο της καρδιάς και την εντολή ένταξης σου στο σύμπαν της αλήθειας, μακριά από το θέατρο της συμβατικότητας και των συμβιβασμών. Οπότε μην πτοείσαι, αγάπησε, ζήσε, σβήσε, άναψε, πέθανε και αναστήσου, δεν μας έχει μείνει και κάτι άλλο.
Υπάρχει και αυτή η κατηγορία ανθρώπων που ακόμη τολμούν να ερωτεύονται! Αφήνουν τις συγκυρίες και τις πιθανότητες και δουλεύουν με το θέλω και το ζω και κυνηγούν τα όσα τους προστάζει η καρδιά. Τυχεροί άνθρωποι μπορούν να ακουμπήσουν τη ξηρά μέσα από τη θάλασσα των συναισθημάτων και να κτίσουν μικρά νησάκια φάρους να στεριώσουν την αγάπη τους. Μην τους ζηλεύετε, απλά κερδίστε χρόνο στη ζωή μέσω του έρωτα.
Περνά λοιπόν ο καιρός και βιώνουμε όλους εκείνους τους έρωτες που μας άφησαν να κρεμόμαστε από την αγάπη στην καλύτερη περίπτωση, από τα λόγια, τα ψέμματα, το ανέφικτο. Κάποτε θυμόμασταν πως σε μια σχέση υπήρχε το τηλέφωνο, το γλυκό μήνυμα, υπήρχαν και οι στιγμές που κλείναμε τα μάτια μπροστά σε ατοπήματα. Μια μέρα όμως χωρίζεις, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός αν έχεις παθιαστεί και δεν καταλήξεις στον χωρισμό. Το πάθος δεν έρχεται ειρηνικά, έρχεται πυροβολώντας με κτητικότητα, αποκλειστικότητα, ζήλεια και όλεθρο- καμιά φορά έρχεται και σαν εφευρέτης της αγάπης αλλά δεν κρατάει και για πολύ. Και βιώνεις λοιπόν τον χωρισμό. Ξεριζώνεται η καρδιά σου αλλά η ψυχή σου παραμένει ακλόνητη, παραμένει στυγνή ώστε να καταστείλει το πάθος και τις επιθυμείς σου. Η καρδιά σου σκέφτεται μόνο το σήμερα, που το σήμερα παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ημέρα του χωρισμού. Την ζεις και την ομολογείς κάθε στιγμή εκείνη την ημέρα, την ημέρα του χωρισμού.
Αξίζει όμως; Τόσος πόνος για ενα χωρισμό; Και όμως αξίζει, όπως αξίζει τις ήττες μας να τις γευόμαστε και να τις μετατρέπουμε σε εμπειρίες και όμορφες αναμνήσεις. Όσο αγαπήσαμε και όποιον αγαπήσαμε το κάναμε από επιλογή, και όσα ζήσαμε τα κρατάμε. Ας μην διαβάλουμε όσα ποτίσαμε με τόση αγωνία, συγκίνηση και χαρές με το μαύρο δάκρυ και την βεβήλωση της στιγμής. Ας κρατήσουμε τον έρωτα…. άλλωστε είναι δική μας δουλειά να μην τον μετατρέψουμε σε Βατερλώ της ψυχής ώστε να μας κρατήσει μόνιμα λαβωμένους και παρατημένους σε μια μάχη που απλά κέρδισε το χρόνο αλλά δεν κέρδισε εμάς. Ας μην μιλήσουμε άλλο για τα όσα περάσαμε από εκείνη την ημέρα του χωρισμού και όσα θέλαμε να πραγματοποιήσουμε. Ας μην μιλήσουμε για αυτή τη μάχη που χάσαμε, ας σκεφτούμε πως μέσα από αυτή τη μάχη κερδίσαμε τη ψυχή και το συναίσθημα του έρωτα. Ας μιλήσουμε μέσα από την καρδιά και το είναι μας για τον έρωτα που μας αποχαιρέτησε, ας επιλέξουμε τη σιωπή να μας θυμήσει πόσο όμορφα ήταν όταν σκεφτόμασταν πως ο ήλιος δύει μα ποτέ δεν μας ένοιαξε αλήθεια ο ουρανός.

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Back to top button

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker