ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ

Στην μνήμη του Κωστή Παπαδοκωστάκη

Η Μαρία Σιαδήμα, φίλη της κόρης του Κωστή Παπαδοκωστάκη που έφυγε προχθές από την ζωή, βυθίζοντας στο πένθος την πόλη της Ναυπάκτου, έγραψε ένα κείμενο για την προσωπικότητα του.

Δείτε τι έγραψε:

ADS

Σήμερα κηδέψαμε το μπαμπά της φίλης μου της Χαράς. Λέω κηδέψαμε αν και δεν ήμουν εκεί, ωστόσο οι μπαμπάδες των φίλων μας είναι πατρικές φιγούρες, οιονεί συγγενείς εξ αίματος. Τον κο Κωστή –έτσι τον έλεγα- τον γνώρισα πριν από 25 χρόνια, ήμουν 18 και αυτός πάνω κάτω στη δικιά μου ηλικία , αν και μου φαινόταν ότι ήταν 850, τόσο χαζή και νέα. Πάντα ευθυτενής, γραμμωμένος –η πρωτότοκη έχει κληρονομήσει αυτή τη γράμμωση προκαλώντας τη ζήλεια φίλων και εχθρών- και με βλοσυρό το βλέμμα –Κρητικός γαρ – με στεντόρεια φωνή τον θυμάμαι στο πρώτο σπίτι της οικογένειας στο Γρίμποβο να σερβίρει φαγητό, να φτιάχνει ψωμί και παξιμάδι, να ψήνει ψάρια και κρέατα και να μας δίνει συμβουλές μέχρι τελικής πτώσεως, σε φάση να λες, «όχι άλλο…». Ως φοιτήτριες, τα καλοκαίρια γυρνάγαμε τις πρώτες πρωινές ώρες και μου λεγε η Χαρα «πρόσεχε που θα πατήσεις στο πάτωμα στο σαλόνι, γιατί άμα ξυπνήσει ο Παπαδοκωστάκης τη βάψαμε» και περπατάγαμε στα νύχια . Ένα πρωινό δε μας πέτυχε στο δρόμο μετά από ξενύχτι και μας πέταξε «καλέ και εσείς λαϊκή πάτε;» και νομίζω ότι είπαμε «ναι» και πήγαμε λαϊκή φίλε, στις 8 η ώρα το πρωί, μετά από ξενύχτι στο Cinema… Φόβος και τρόμος, όχι αστεία.


Μετά από μια ηλικία, οι διάλογοί μας πάντα κατέληγαν στα θετικά του γάμου: «δε βλέπετε τι ωραία περνάω εγώ που έχω την καλύτερη γυναίκα, την Κατερίνα μου», και δώστου για το γάμο και «τι ωραίος είναι ο γάμος», συνοδεία τσίπουρου ή κρασιού δικής του παραγωγής, το οποίο εννοείται ότι καταναλώναμε για να αντέξουμε το σφυροκόπημα, παρά το γεγονός ότι η ποιότητά τους ήταν κατά τι…ευμετάβλητη:) Ακόμη έχω κάποια από τα σαπούνια που άρχισε κάποια στιγμή να φτιάχνει και πάντα, πάντα η πρώτη κουβέντα του, εάν μάθαινε ότι είμαι στη Ναύπακτο, ήταν «πες στη Μαρία την περιμένουμε για φαγητό». Δεν πήγαινα πάντα γιατί ήξερα πού θα καταλήξουμε:) αλλά όταν περνούσα, έφευγα με πίτες, τσίπουρα, παξιμάδι και γενικώς ό,τι είχαν στο σπίτι. Τελευταία φορά τον είδα στο γάμο της κόρης του- τόσο μπίρι μπίρι ευτυχώς επείσθησαν κάποιοι- και τον θυμάμαι να χορεύει με την κα Κατερίνα ευτυχισμένος. Εις μνήμην λοιπόν, εκ του μακρόθεν, θα πιω ένα ποτηράκι λευκό κρασί –ίσως και παραπάνω- ο τόπος αναψύξεως και αναπαύσεως είναι οι αναμνήσεις των ζωντανών.

Μια ακόμα μαντινάδα, έγραψε ένας φίλος του από την Κρήτη:

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Back to top button

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker