ΑΠΟΨΕΙΣΝΑΥΠΑΚΤΙΑ

Μια αγκαλιά, ένα φιλί κι ένα χαμόγελο

Δεν έχεις παιδιά και δεν ξέρεις, γι’ αυτό λες αυτά που λες. Όταν θα κάνεις παιδιά, θα μάθεις. Θα δεις πως θα αλλάξεις απόψεις“. Είναι μία μόνο από τις φράσεις που άκουγα πριν κάνω παιδί. Μου τις έλεγαν γνωστοί και φίλοι, συνήθως σε πολιτικές συζητήσεις και κυρίως σε σχέση με το μεταναστευτικό.

Γράφει ο Γιάννης Μπέκος

Τι δεν ήξερα; Πως εάν κάνω παιδί, θα σταματήσουν να με ενδιαφέρουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες ως άνθρωποι και θα κοιτάω μόνο το καλό το δικό μου. Της οικογένειάς μου. Του παιδιού μου.

Δεν έχουν σχέση τα επιχειρήματα που κατέθετα ούτε ο ανθρωποκεντρικός πυρήνας των απόψεών μου. Δεν είχα παιδιά και δεν ήξερα… Δεν είχα παιδιά και δεν ήξερα πως οι ξένοι έρχονται για να βλάψουν το δικό μου παιδί. Το Ελληνόπουλο. Είναι βάρβαροι και πρέπει να τους πνίξουμε στην θάλασσα του Αιγαίου να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι. Ναι, το έχω ακούσει και αυτό μεταξύ άλλων.

Δεν είχα παιδιά και δεν ήξερα πως κάποτε κοιμόμασταν με ανοιχτές πόρτες και τώρα φοβόμαστε τους μετανάστες. Όχι τους εγκληματίες, τους μετανάστες. Τι κι αν η τεράστια αύξηση της αστυφιλίας έχει δημιουργήσει πολλαπλά προβλήματα σε όλον τον κόσμο; Δεν είχα παιδιά και δεν ήξερα.

Λες κι αυτοί που έχουν παιδιά, ξέρουν εξ αυτού του λόγου. Δεν έχει σχέση ούτε η παιδεία τους, ούτε η καλλιέργειά τους. Έχουν παιδιά και ξέρουν.

Σήμερα ο γιος μου έγινε έξι μηνών. Είμαι πατέρας λοιπόν εδώ και έξι μήνες. Όσο και να το λέω, όσο και να το γράφω δεν το χορταίνω. Η χαρά είναι απερίγραπτη

Τελικά έγινα πατέρας και έμαθα.

Έμαθα πως ένα παιδί θέλει αγάπη. Πολύ αγάπη. Συνέχεια. Την αγάπη αυτή την εισπράτει με έναν μαγικό τρόπο. Από την πρώτη στιγμή. Από τότε που δεν έχει ανοίξει καλά τα ματάκια του. “Μην τον μαθαίνεις από τώρα σε αγκαλιές, θα συνηθίσει και την έβαψες” μου είπε η διπλανή μου στο μαιευτήριο βλέποντας με να τον έχω συνεχώς στην αγκαλιά μου. “Καλέ τι λέτε, δεν συνηθίζουν από τώρα τα μωρά. Αργότερα” απάντησε η νοσοκόμα που εκείνη την ώρα είχε έρθει για επίσκεψη/έλεγχο”. Το θέμα ήταν να μην τον μάθουμε στην αγκαλιά. Τελικά, την βάψαμε. Τον “μάθαμε”! Και μάθαμε!!!

Μάθαμε ακόμα πως ένα παιδί σε γεμίζει. Σε γεμίζει αγάπη, χαρά, ευτυχία. Τόση πολλή που θες να την μοιράζεσαι με τους γύρω σου. Δείχνεις περισσότερη ανθρωπιά στους γύρω σου. Σε πονάει ο πόνος τους περισσότερο από πριν. Ως πατέρας θες ακόμα περισσότερο έναν καλύτερο κόσμο για το παιδί σου. Ένα κόσμο με λιγότερα μίση, με λιγοτερο φανατισμό. Θες ένα περιβάλλον καλύτερο από αυτό που μεγάλωσες εσύ.

Μάθαμε πως την αγκαλιά την έχει ανάγκη ο γονιός, όσο και το παιδί. Η αγκαλιά με το παιδί σου σε κάνει να ξεπερνάς τα πάντα.

Σήμερα δύο προσφυγόπουλα, δίδυμα, 4,5 ετών, έχασαν την ζωή τους όταν η βάρκα που τους μετέφερε από την Τουρκία, βούλιαξε. Μαζί του πνίγηκε και ο πατέρας τους. Πνίγηκαν όλοι μέσα στα παγωμένα νερά του Αιγαίου στην προσπάθειά τους για ένα καλύτερο μέλλον. Αυτόματα, στο μυαλό μου ήρθε η φωτογραφία του Μπεχράκη με τον πατέρα να κρατάει το παιδί του στην αγκαλιά και να το φιλάει, με μια μπέρτα από σακούλες σκουπιδιών. Ένα φιλί, μια αγκαλιά, αλλά έλειπε το χαμόγελο. Το χαμόγελο που δικαιούνται και έχουν ανάγκη όλα τα παιδιά, όλου του κόσμου!

Συμπερασματικά: Φασίστα δεν σε κάνει το παιδί σου. Φασίστας είσαι μόνος σου

Tags

Related Articles

Back to top button
Close
Close