Μαμά και παιδί

« Μη στοχεύεις στο να είσαι τέλεια μαμά, αρκεί να είσαι “αρκετά καλή” μαμά»

Ξεκίνησα να το γράφω ως σχόλιο-απάντηση σε ένα αίτημα για το απόσταγμα της εμπειρίας που αποκόμισα ως “νέα μαμά”.

Γράφει η Εβίτα Λύκου

ADS

Μετά έγινε κάπως τεράστιο και είπα να μην το θάψω τελικά στα σχόλια, κρίμα τόση σοφία να πάει χαμένη. Αν λοιπόν έχω ένα σετ συμβουλών να δώσω στις νέες μαμάδες είναι το εξής:

Μη στοχεύεις στο να είσαι τέλεια μαμά, αρκεί να είσαι “αρκετά καλή” μαμά. Βασικά κρατά το ζωντανό και τα υπόλοιπα θα έρθουν.

Αν θηλάσεις, τέλεια. Αν δε θηλάσεις, πάλι τέλεια. Κάνε ό,τι εξυπηρετεί καλύτερα εσένα και την οικογένειά σου, ό,τι βγαίνει φυσικό, αυθόρμητο, χωρίς αβάσταχτο ψυχικό κόπο, και αυτή θα είναι η καλύτερη επιλογή. Θα επιμείνω σε αυτό γιατί ξέρω ότι ασκείται τεράστια ψυχολογική βία στις νέες μαμάδες και προς τη μία κατεύθυνση και προς την άλλη: δε θα αμφισβητήσω ποτέ τα οφέλη του μητρικού θηλασμού. Όμως το κάθε παιδάκι έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη από μία ήρεμη και χαρούμενη μαμά. Αυτό είναι το μεγαλύτερο εφόδιο.

Χρησιμοποίησε όση βοήθεια υπάρχει διαθέσιμη and then some. Για τους πρώτους τουλάχιστον τέσσερις μήνες (για να μην πω έξι και με πουν υπερβολική), πέρα από τη φροντίδα του μωρού, ο μόνος άλλος σημαντικός στόχος (πρέπει να) είναι η σωματική ανάρρωση της μητέρας και η επίτευξη ψυχολογικής ισορροπίας. Ούτε καθαρά σπίτια, ούτε οικογενειακές υποχρεώσεις, ούτε (αν μπορεί να αποφευχθεί) εργασιακές σκοτούρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις σήμερα το οικονομικό είναι ένα άγχος που δεν μπορείς να αποφύγεις, αλλά καλό θα ήταν για αυτό το χρονικό διάστημα τουλάχιστον να αναλάβει τη διαχείριση αυτού του στρες ο σύντροφος. Αν είναι εφικτό, πάντα.

Άφησε τον πατέρα του παιδιού (εφόσον υπάρχει in the picture) να ασχοληθεί με τα μικρά πρακτικά πράγματα που αφορούν τη φροντίδα του, ακόμα κι αν κάνει λάθος. Μην κάθεσαι πάνω απ’ το κεφάλι του να εξηγείς τί και πώς μέχρι να αγανακτήσεις και να το κάνεις μόνη σου. Ας κάνει λάθος. Πολύ δύσκολα θα χαλάσει ο κόσμος. (That said, φρόντισε να έχει εμπεδώσει ότι αν το μωρό είναι κορίτσι το πλένουμε πάντα από μπροστά προς τα πίσω, προς αποφυγή ουρολοίμωξης).

Το 98% από τα τσιμπιμπλώνια που πουλάνε για τα νεογέννητα είναι παντελώς άχρηστο ή περιορισμένου χρόνου χρησιμότητας. Αν όμως θέλεις να τα αγοράσεις και έχεις την οικονομική δυνατότητα, go for it χωρίς καμία τύψη. Πάρε ό,τι σου γυαλίζει και σε κάνει να νιώθεις χαρούμενη και ωραία. Ας το χρησιμοποιήσετε έναν μήνα. Το χαρίζετε μετά, χαμένο δε θα πάει.

Τέλος, και αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα, όλα, όλα. Αν νιώσεις οποιαδήποτε στιγμή πως δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στο ψυχολογικό βάρος της νέας σου κατάστασης, αν πέρα από τη φυσιολογική εξάντληση νιώθεις ότι δεν αντέχεις, νιώθεις λύπη, στεναχώρια, ματαίωση, μαύρη μαυρίλα πλάκωσε, ΜΗΝ περιμένεις να σου “περάσει”. Απευθύνσου το συντομότερο δυνατό σε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας και κάνε ό,τι χρειάζεται για να είσαι καλά, ώστε να είναι το παιδί σου καλά και η οικογένειά σου καλά.

Αυτά νομίζω είναι τα πιο σημαντικά, αν σκεφτώ κάτι άλλο θα το προσθέσω.

Δεν είναι συμβουλές επιτυχίας, είναι συμβουλές αυτοσυντήρησης και μέριμνας και προς τη μητέρα, και προς το παιδί, και προς την οικογενειακή μονάδα. Α, και αν με ρωτάτε, όχι, δεν τις εφάρμοσα επιτυχώς στο σύνολό τους τις συμβουλές που δίνω στους άλλους. Αλλά αυτό δεν έχει παντελώς καμία σημασία.

Back to top button