ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ

Τα συγκλονιστικά λόγια του πατέρα του μικρού Βασίλη που πάσχει από αυτισμό

Του Νίκου Λιολιόπουλου

Από την ήμερα που ο Βασίλης μας διαγνώστηκε με Αυτισμό ξέραμε πως δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια για κλάματα και μεμψιμοιρίες ούτε και πως θα βοηθούσαν ιδιαιτερα. Είχαμε μπροστά μας μια σειρά από αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν άμεσα..

Η πρωτη μας απόφαση ήταν να μη σταματήσουμε ποτέ να χαμογελάμε, να μην αφήσουμε την στενοχώρια και την απογοήτευση να φαίνεται στα πρόσωπα μας όταν αντικρίζουμε τα παιδιά μας. Το πετύχαμε και είμαι πολύ περήφανος για αυτό. Τόσο καλά τα πήγαμε που κάποιοι ανόητοι και κακόψυχοι είπαν πως δεν καταλαβαίναμε το πρόβλημα μας επειδή χαμογελάμε…

Η δεύτερη μεγάλη απόφαση ήταν να κάνουμε τα πάντα για τον Βασίλη ο,τι είδους θεραπεία χρειαζόταν, Απο λογοθεραπεία και εργοθεραπεία ως ειδική αλλά και μουσική αγωγή. Θα κουραζόμασταν, θα κουραζόταν και αυτός, αλλά έτσι έπρεπε να γίνει.

Μια τρίτη μας σκέψη ηταν μπροστά σε ολον αυτον τον Γολγοθά να μην αδικήσουμε την δίδυμη αδερφή του Αννα, να μην νοιώσει ποτέ οτι την αμελούμε. Και αυτο το καταφέραμε πιστεύω . Η Άννα μας έδειξε σπάνια ωριμότητα για παιδί, κάτι που μας κάνει να αισθανόμαστε πολύ περήφανοι

Μια άλλη επιλογή μας ήταν να μην το κρύψουμε. Θέλαμε να πούμε σε όλο τον κόσμο ότι είμαστε περήφανοι γονείς αυτιστικού παιδιού, όχι περήφανοι που έχουμε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες όπως πολλοί λαθεμένα δηλώνουν, αλλά περήφανοι που είμαστε σε θέση να το αντιμετωπίσουμε με θάρρος, τόλμη, συνεχή και αγάπη. Και σε αυτό νομίζω τα καταφέραμε.

Τελευταία απόφαση και σημαντικότερη όλων αλλά και πιο δύσκολη ήταν ποιος θα κοιτούσε τον Βασίλη στο σπίτι και θα τον πηγαίνει στις αμέτρητες θεραπείες . Έπρεπε κάποιος από τους δυο μας να σταματήσει να εργάζεται ή να αφήναμε το παιδί κάπου. Η δεύτερη αυτή επιλογή αποκλείστηκε από την αρχή κάτι για το οποίο ακόμη δεν είμαι βέβαιος αν ήταν σωστό η λάθος, για να είμαι ειλικρινής.

Η Νίκη κατέχει μια πολύ καλή δουλειά ως κοινωνική λειτουργός στο ΕΣΥ με όλα τα προνόμια που έχουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα. Δεν είναι εύκολο να αφήσεις μια τέτοια θέση. Έτσι λοιπόν ο κλήρος έπεσε σε εμένα.

Στην ουσία εγκατέλειψα τα χωράφια και αφοσιώθηκα στον Βασίλη και η μάνα του θα συνέχιζε να δουλεύει κανονικά. Η επιλογή αυτή δεν ήταν εύκολη και είχε σίγουρα μεγάλο κόστος για εμένα. Η δουλειά του πατέρα πλήρους απασχόλησης δεν είναι τόσο εύκολη όσο ίσως δείχνει, αλλά δεν γινόταν και αλλιώς. Αν τα πήγα καλά δεν ξέρω, νοιώθω ήδη αρκετά κουρασμένος και σαν να έχω στερέψει. Το κλείσιμο των σχολείων και η καραντίνα με έφτασε στα όρια μου.

Έγραψα αυτό το κείμενο με αφορμή μια συζήτηση που είχαμε με τα μάτια με τον Βασίλη μου σήμερα το πρωί, από αυτές τις τόσο όμορφες συζητήσεις που μόνο οι δύο μας κάνουμε!

Νοιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω δημόσια την οικογένεια μου για την στήριξη που μου παρείχε στην απόφαση μου αυτή και ιδιαίτερα τον αδερφό μου Τάσο που από την πρώτη στιγμή μας στάθηκε δίπλα μας και συνέχισε μόνος να εργάζεται νύχτα μέρα και να κουμαντάρει την δουλειά μας με απίστευτη σύνεση, υπομονή αλλά και επιδεξιότητα
Ο αδερφός μου είναι ο δικός μας Άτλαντας που μας πήρε στις πλάτες του και μας κράτησε ψηλά.

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Back to top button

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker