ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ

Μια δυνατή ιστορία από τον Μαραθώνιο της Αθήνας

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ

Απόγευμα καλοκαιριού του 2000 και η ζέστη μέσα στο Πεδίο του Άρεως να κάνει αισθητή την παρουσία της, ο Σάλεμ από το Ιρακ στην καθημερινή του προπόνηση, μια διέξοδος στα προβλήματα της δύσκολης ζωής του, σχεδόν δέκα χρόνια συναντιόμαστε στις ίδιες διαδρομές, εγώ να τρέχω για να ξεφύγω από την ένταση του γραφείου και αυτός να προσπαθεί να βρει ισορροπίες για το επόμενο ξημέρωμα.

ADS


Έχεις ζαλίσει το Πάρκο τόσα χρόνια, κάνε και ένα Μαραθώνιο, έχεις σκεφτεί ότι είσαι η μόνη γυναίκα που τρέχει καθημερινά εδώ μέσα;
Άσε μας τώρα Σάλεμ που θα κάνω 40χλμ, δεν είναι 40χλμ είναι 42,195μ απάντησε, τι δεν θα μπορέσεις να κάνεις και τα 2,195 συμπλήρωσε γελώντας.


Αυτό ήτανε, η ιδέα ενός Μαραθωνίου καρφώθηκε το βράδυ στη σκέψη μου. Είκοσι χρόνια σχεδόν έτρεχα αποστάσεις των 5, 10, 15, άντε και 20 καμιά φορά χιλιομέτρων. Και η παροιμία λέει, Δεν ήξερες; Δεν ρώταγες; Θα το κάνω είπα.
Οι συμβουλές του Σάλεμ απλές, πολλά χιλιόμετρα, να πίνεις νερό και να ξεκουράζεσαι. Άρχισα το πρόγραμμα σε καθημερινή σχεδόν παρουσία, οι φύλακες του Πάρκου γνώριζαν τι έκανα και με πρόσεχαν, (από τους περίεργους τότε που κυκλοφορούσαν μέσα στο Πάρκο.) κατέβηκα τον Αύγουστο για διακοπές στο χωριό μου και μόνο που δεν με πήραν με τις πέτρες οι φίλοι μου που ξέρανε την ηλικία μου, Πάει η Ελένη το έχασε μουρμούριζαν, μέσα σε αυτούς και ο πατέρας μου, ξέρεις τι είναι να βάζεις τα αθλητικά και να βγαίνεις στους δρόμους του χωριού, αν μη τι άλλο είναι θέαμα. Εγώ όμως ένοιωσα κάπως αλλά, συνέχιζα.


Νοέμβριος 2000 Κυριακή πρωί στο Παναθηναϊκό Στάδιο, εδώ άρχισε η νέα μου Ζωή.
Μπήκα στο 2ο λεωφορείο δεν ήτανε πολλά, οι συμμετοχές ζήτημα αν ήτανε 1500 με 1600 όλες – όλες. Σχεδόν πανικόβλητη για την αποκοτιά που πήγαινα να κάνω, ήμουνα μόνη μου, είχα πάρει μια απόφαση που την είχαν απορρίψει οι δικοί μου άνθρωποι, είσαι τρελή σε αυτή την ηλικία πας να κάνεις Μαραθώνιο (είχα περάσει στην 5η δεκαετία) να μην πας. Τώρα μέσα στο λεωφορείο ένοιωσα αμφιβολίες για την απόφασή μου. Δεν έχει γυρισμό είπα, πάμε. Το παλληκάρι δίπλα μου έμεινε άφωνο με την προετοιμασία μου, δεν ξέρεις ότι πρέπει να βάλεις και κρέμα να κάνεις εκείνο το άλλο μου είπε. Μην ανησυχείς όμως θα σου δώσω εγώ όταν κατέβουμε κάτω.


Ένα παγωμένο αγιάζι μας υποδέχτηκε, όταν δώσαμε τα ρούχα μας στη Φύλαξη άρχισε το τουρτούρισμα, έψαξα να βρω τον Σάλεμ, την Ρόζα μια αθλήτρια Μαραθωνοδρόμο από την Πολωνία, ήτανε μπροστά με τους Πρωταθλητές, να μιλήσω στο Γιώργο αυτούς ήξερα από το Πάρκο αυτούς έψαχνα. Μου φώναξε ο Γιώργος, ήρθε κοντά μου, μη φοβάσαι μου είπε θα τερματίσεις σε έχω δει έχεις αντοχή, να προσέχεις μη σταματήσεις εκτός και πάθεις κράμπες, να βλέπεις μπροστά σου τον τερματισμό, δεν θα κοιτάς δεξιά και αριστερά, μόνο μπροστά, αυτές ήτανε αγαπητοί Μαραθωνοδρόμοι οι επιστημονικές συμβουλές για να κάνω τον Μαραθώνιο πριν είκοσι δύο χρόνια.
Ξεκινήσαμε όλοι μαζί με μια εκκίνηση, ήμουνα σχεδόν τελευταία μαζί με τον Σταύρο, του ζήτησα να τρέξω δίπλα του, είχα ανάγκη για παρέα, το αίσθημα της μοναξιάς δεν με είχε εγκαταλείψει. Του είπα τους φόβους μου, θέλεις να τερματίσεις; μου είπε ο Σταύρος ΝΑΙ απάντησα, ΠΡΕΠΕΙ να πάω αυτό κλαδί της Ελιάς που μας είχαν δώσει στο ξεκίνημα για τον Λαμπράκη και την Ειρήνη τα παιδιά ενός τοπικού συλλόγου, στη φωτογραφία της Μάννας μου, ο αγώνας αυτός είναι αφιερωμένος στην Μάννα μου που μας μεγάλωσε λέγοντας «Στη Ζωή όσες φορές και να πέσετε θα σηκωθείτε με οποιοδήποτε κόστος, δεν θα μείνετε κάτω για κανένα λόγο».


Και ξεκινήσαμε, μείναμε τελευταίοι είπα, Μη φοβάσαι θα αφήσουμε σε λίγο αρκετούς από αυτούς που είναι μπροστά μας, ατέλειωτα τα χιλιόμετρα, σταθερός ο βηματισμός μας, νερό πουθενά, μόνο κάποια άδεια μπουκάλια πεταγμένα στο δρόμο έδειχναν ότι κάποιοι, οι πρώτοι πήραν νερό. Σε κάποιο σημείο μια σουβλιά με τρόμαξε, Σταύρο θα σταματήσω είπα, πάρε ανάσες, ήπιες απότομα το νερό, θα συνέλθεις, σήμερα αναλογίζομαι πόσο πολύτιμες ήτανε οι συμβουλές του και η παρέα του ένα ευχαριστώ βγαίνει αυθόρμητα στη σκέψη του, στο 25χλμ αρχίζουν τραβήγματα στους μηρούς, δεν ένοιωθα καλά, εγώ νομίζεις ότι δεν έχω πρόβλημα μου είπε με έντονο ύφος ο Σταύρος, για να με ταρακουνήσει.
Φύγε Εσύ του λέω και θα προσπαθήσω να περπατήσω. Έφυγε, έμεινα μόνη μου, μόνη με όλα τα αρνητικά να ορθώνονται μπροστά μου και το κλαδί στο χέρι, άρχισα να κλαίω, μα πρέπει να το πάω στην φωτογραφία σκέφτηκα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και συνέχισα, δεν μπορώ να περιγράψω τα βίωμα που έπαψε να είναι ένα, ήτανε πολλά, πόνος, πόνος αφόρητος, θέλω να τερματίσω σκεφτόμουνα και αυτό με πονούσε. Έφτασα στο Σταυρό, η σφυρίχτρα του Τροχονόμου που σταματούσε τα αυτοκίνητα για να περάσουμε στη γέφυρα μου έδωσε λίγο θάρρος, έχω άλλη ανηφόρα ρώτησα, τέλειωσες μου λέει, του χαμογέλασα, αμ δε, ίσως δεν γνώριζε την ανηφόρα μετά την γέφυρα ή μου το είπε για να μου δώσει κουράγιο. Έκανα μια περιστροφή κάτω από το λουτήρα και τότε λύθηκε το κορδόνι του παπουτσιού, τι το ήθελα να σταματήσω στη νησίδα να το δέσω, Αυτό ήτανε το κορμί κόπηκε στα δύο, ο ταξιτζής από το απέναντι ρεύμα με ειρωνεύτηκε, (να είναι καλά) γιατί μου έδωσε δύναμη και όρθωσα το κορμί, ΠΡΟΧΩΡΑ διέταξα με φωνή δυνατή πρέπει να τερματίσεις, μπροστά μου η ταμπελίτσα 31οχλμ και στο βάθος ο Τρούλος της Αγίας Παρασκευής, άρχισα πάλι να κλαίω, βοήθησε Παναγία μου να πάω το κλαδί της Ελιάς στη φωτογραφία.


Ελένη Προχώρα μια άλλη φωνή μέσα μου με διέταζε με τα χέρια με τα πόδια τους αγκώνες τον κ…., πρέπει να τερματίσεις. Εκεί άρχισε ο ρυθμός προς το τέρμα, περνούσα την ομάδα των Κυπρίων, με περνούσαν αυτοί, όμως συνεχίζαμε, δεν ένοιωθα τίποτα μόνο μπροστά μου φανταζόμουνα στο βάθος του ορίζοντα το Καλλιμάρμαρο.
Στο Μέγαρο Μουσικής ο Καναδός μπροστά έκλαιγε, δεν μπορώ φώναζε δεν μπορώ, Έλα μαζί μου, μείωσα τον ρυθμό μου και φτάσαμε στο Στάδιο (τότε δεν κατεβαίναμε την Ηρώδου Αττικού, αλλά κάναμε αναστροφή στην συμβολή της Βασ. Όλγας στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο και μπαίναμε στο Στάδιο. Μετά από 5,8΄ώρες τα πόδια μου περνούσαν τον τερματισμό.
Περνώντας την είσοδο του Καλλιμάρμαρου μια φωνή ακούστηκε ψηλά από τις κερκίδες Μπράβο Ελένη η φωνή του Σταύρου για είκοσι περίπου λεπτά με περίμεναν με την γυναίκα του για να τερματίσω
Σαν τρελοί αλαλάζοντας πήδησαν από τις κερκίδες ο Σάλεμ με τον Γιώργο, περίμεναν να με δουν, είχαν την αγωνία μου να τερματίσω, με αγκάλιασαν, άρχισα να κλαίω, δεν ήμουνα μόνη μου, η ανθρώπινη συνύπαρξη σε όλο της το Μεγαλείο. Ο Σάλεμ ξεφώνιζε θα σου κάνουμε άγαλμα η πρώτη γυναίκα Μαραθωνοδρόμος στο Πεδίο του Άρεως.


Στιγμές μοναδικές, στιγμές αυτογνωσίας για τόσα όσα με δίδαξε ο δρόμος Αυτός, ο Μαραθώνιος, σε αυτή τη διαδρομή, άφησα ότι περιττό μπορεί να έχει ο άνθρωπος, πήρα γνώση από το μέσα μου, έγινα πλούσια, γνώρισα δυνάμεις που ποτέ δεν θα ανακάλυπτα. Τίποτα δεν θα ήτανε για Μένα όπως πριν, ακόμη και ο επόμενος 2ος Μαραθώνιος ήτανε διαφορετικός, μια άλλη εμπειρία, μέσα στη βροχερή ημέρα του Νοεμβρίου του 2001.
Εξακολουθώ μέχρι σήμερα να υποκλίνομαι με σεβασμό σε αυτή την Μαραθώνια διαδρομή και προσπαθώ να ζήσω κάποιες στιγμές καθώς μπροστά μου περνάνε τα πρόσωπα των Μαραθωνοδρόμων που κατηφορίζουν την Ηρώδου Αττικού και ατενίζουν το Καλλιμάρμαρο.
Ελένη Μπερτσάτου
Αθλούμενη Δρομέας

Related Articles

Back to top button