ΑΠΟΨΕΙΣ

Σήμερα, αποχαιρετούμε το κομμάτι της σοσιαλδημοκρατίας που θεωρούσε την πολυφωνία κατάρα

Του Κωνσταντίνου Αλεξάκου

Σήμερα, κατόπιν της χθεσινής ανακοίνωσης Γεννηματά για την επί της αρχής υπερψήφιση του νομοσχέδιου για τις διαδηλώσεις από το ΚΙΝΑΛ, τελειώνει κάτι που έζησε πολύ περισσότερο από όσο του άξιζε και έκανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά από όση έπρεπε να του επιτραπεί.

Στη σημερινή ψηφοφορία στη Βουλή, αποχαιρετούμε εκείνο το κομμάτι της σοσιαλδημοκρατίας που πάντα θεωρούσε την πολυφωνία και τη σύνθεση κατάρα, οπότε επιδίωκε συαστηματικά και με κάθε τρόπο να πατάξει και να εξοβελίσει την άλλη άποψη σε κάθε ευκαιρία.

Στον πυρήνα του ήταν πάντα δεξιό, υπό την προβιά ενός δήθεν μοντερνισμού, βαρίδι σε κάθε βήμα μπροστά, ανασταλτικό σε κάθε πρωτοβουλία υπέρ των πολλών και ταγμένο πάντα υπέρ των λίγων. Και κάπως έτσι, «μείναμε μονάχοι» που έλεγε ο Διονυσίου.

Μιλάμε για το κομμάτι εκείνο που το 2011 δεν προβληματίστηκε από την συνωμοσία για την παράδοση της εκλεγμένης κυβέρνησης της παράταξης στη δεξιά, με κίνητρο τις ειδικές σχέσεις και το ατομικό συμφέρον.

Από τότε «αναρωτιόμαστε», για χρόνια στην έρημο, σε ημερίδες και σε συσκέψεις κάθε λογής: τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε. Μα είναι απλό. Τα έρμα έπαψαν να είναι αξιόπιστα. Γι’ αυτό δεν τα ψηφίζει κανείς, τα έρμα και τις προβιές τους.

Η Φώφη Γεννηματά ήταν ιστορικά τυχερή. Παρότι, όμως, είχε κάθε ευκαιρία τα τελευταία χρόνια να κάνει πολλά, δεν έκανε τελικά τίποτα. Ίσως έκανε και ζημιά, αφού απαξίωσε κάθε προσπάθεια σύνθεσης. Για κάθε ένα βήμα μπροστά, ακολουθούσαν δέκα βήματα πίσω, σε κάθε της πρωτοβουλία.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, η δημιουργία της ΔΗΣΥ, την οποία για λόγους που μόνο εκείνη γνωρίζει, την οδήγησε πολύ γρήγορα σε διάλυση με την αποπομπή Θεοδωράκη, προσγειώνοντας το ευρύ εγχείρημα των 200.000+ συμμετεχόντων, στα ασύνδετα μέρη του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ.

Από καπρίτσιο.

Υπήρχαν 150 διαφορετικοί τρόποι να γεφυρωθεί το ενδοπαραταξιακό χάσμα το βράδυ των Πρεσπών, αλλά η ΦΓ δεν ήθελε – αυτή είναι η αλήθεια. Αντιθέτως, επέλεξε «να επιδείξει ηγετικό προφίλ», όπως γράφτηκε αργότερα με διαρροές από το γραφείο της και να γκρεμίσει τελικά ό,τι η ίδια έχτιζε για 2 χρόνια. Αδιανόητο.

Είναι νωρίς για να πει κάποιος τι θα ακολουθήσει τη σημερινή επιλογή. Αρκεί για την ώρα το διαζύγιο του ιού με τον ξενιστή, ο διαχωρισμός της αντιδραστικής δεξιάς από τη σοσιαλδημοκρατία, τις σάρκες της οποίας κατέτρωγε για δεκαετίες – ό,τι κι αν απογίνει σε σφραγίδες και σύμβολα.

Το ξαναλέω, είναι πολύ νωρίς ακόμα για προβλέψεις σε ένα τόσο ρευστό πεδίο, αν και η απομάκρυνση Γεννηματά, όπως και του αυταρχικού και ασύμμετρου μοντέλου ηγεσίας της από το τιμόνι της παράταξης, θα ήταν μία καλή αρχή. Τέλος χρόνου.

Η αυτοπεποίθηση και η φιλοδοξία των τελευταίων ετών άλλωστε, αποτυπώνεται σήμερα με τον πιο συμβολικό τρόπο στην ανυπαρξία κάθε σήμανσης στο κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη, που να δηλώνει τι είναι αυτό που στεγάζεται στην κάποτε ιστορική διεύθυνση.

Και όλα αυτά, την ώρα που η δραστηριοποίηση της παράταξης ήταν πιο επιτακτική από ποτέ, αφού η κατ’όνομα προοδευτικότητα για την ώρα εξαντλείται εξ αριστερών σε μία ημιτελή ηλεκτρονική πλατφόρμα, και στην εκ δεξιών συστηματική αναδιανομή από τους πολλούς στους λίγους.


ΥΓ1: δεν ήταν ικανή ούτε η προχθεσινή προσωπική επίθεση που δέχτηκε η ΦΓ από τον πρωθυπουργό, να την ταρακουνήσει;
ΥΓ2: όχι κ. Καμίνη. Κανένας Γεώργιος – Αλέξανδρος Μαγκάκης δεν ζει στο ανοσιούργημα που υποστηρίζετε. Μέχρι και ο Κ. Σκανδαλίδης έφτασε να μιλήσει το πρωί για το αντισυνταγματικό του σχεδίου.
ΥΓ3: οι σοσιαλδημοκράτες ανέκαθεν νομοθετούσαν υπέρ της ενίσχυσης του θεσμικού πλαισίου. Οι δεξιοί αναζητούσαν να πάρουν ρεβάνς δια της νομοθέτησης. Κι ο νόμος Χρυσοχοΐδη δεν διαφέρει σε τίποτα ως προς αυτό, αφού βρίθει προθέσεων και στερείται λύσεων.

Tags

Related Articles

Back to top button
Close
Close