ΑΠΟΨΕΙΣΜαμά και παιδί

Πώς προστατεύεται η γονεϊκότητα και τα παιδιά σ’ αυτή τη χώρα;

Της Εβίτας Λύκου

Έκανα παιδί κλεισμένα τα 35. Η υποστήριξη που έχω λάβει από την πολιτεία που κόπτεται να γεννοβολήσουμε Ελληνόπουλα είναι το περίφημο διχίλιαρο Μητσοτάκη. Για το οποίο δε θα πω κανένα ευχαριστώ, καθώς δεν καλύπτει ούτε τα έξοδα των εξετάσεων της εγκυμοσύνης (προσοχή, της εγκυμοσύνης, όχι του τοκετού, πες του τοκετού πρόβλημά μου εφόσον επέλεξα ιδιωτική κλινική -που όχι, δεν είναι, αλλά μην το παραμπλέξουμε). Επιπλέον η οικογένειά μου δικαιούται επίδομα παιδιού 28 ευρώ το μήνα (δυο πακέτα πάμπερς, δηλαδή).

Πέραν αυτών απολύτως τίποτε άλλο. Ως ελεύθερη επαγγελματίας δε δικαιούμαι καμία άδεια εγκυμοσύνης/τοκετού/λοχείας. Εργάζομαι από τη δεύτερη ημέρα που επέστρεψα από το μαιευτήριο, με το βρεφούδι στο σπίτι και μετά από καισαρική, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Συνεχίζω να πληρώνω κανονικά εισφορές στον ΕΦΚΑ κάθε μήνα, για να κρατάω τα βιβλία μου ανοιχτά, και από την πολιτεία δε λαμβάνω απολύτως καμία οικονομική ή άλλη στήριξη.

Οι μητέρες ελεύθερες επαγγελματίες δεν υπάρχουν ούτε ως συζήτηση στην πολιτική ατζέντα. Ας κόψουν το λαιμό τους να συνεχίσουν να υπάρχουν επαγγελματικά (και να επιβιώνουν οικονομικά) με πόνους από τον τοκετό και/ή την εγχείρηση, με ένα μωρό που κλαίει και τσιρίζει, με όλες τις ορμονικές αλλαγές μέσα στο κορμί τους, με όλη την αβεβαιότητα, ας παλέψουν μόνες τους, αν είναι τυχερές με έναν σύντροφο ή μαζί με τη μάνα τους, αν όχι να πάνε να πνιγούνε. Δεν έχουν την “πολυτέλεια” (αυτό που σε άλλες κοινωνίες είναι αυτονόητο) ούτε να προσαρμοστούν στη νέα τους κατάσταση. Στη γαλέρα μόλις επιστρέφουν από το νοσοκομείο. Αν τολμήσεις να κάνεις “αχ” η απάντηση της ίδιας κοινωνίας που μέχρι τότε σε εκβίαζε συναισθηματικά απ’ το πρωί ως το βράδυ να τεκνοποιήσεις γιατί “ο χρόνος σου τελειώνει” είναι “ε, παιδί ήθελες, ας πρόσεχες”. Σκέτη σχιζοφρένεια.

Ο κύριος κράτος, οι υπουργοί, οι θεσμικοί παράγωντες, η (γυναίκα) ΠτΔ έδωσαν τη στήριξή τους (συνειδητά ή αψήφιστα δε με ενδιαφέρει) σε ένα συνέδριο που έρχεται να κουνήσει το δάχτυλο στις γυναίκες (φυσικά στις γυναίκες, λες και μόνες τους αποφασίζουν, ο πατέρας δεν υπάρχει ούτε ως αφηρημένη έννοια στη συζήτηση) για τις τάχατες επιλογές τους όταν για δεκαετίες ολόκληρες αρνείται να τις στηρίξει με τα στοιχειώδη σε μια τόσο ευαίσθητη και απαιτητική περίοδο της ζωής τους.

Ως υποσημείωση, εδώ, ας θέσω ένα ερώτημα στον κύριο κράτος: γιατί, κύριε κράτος, το εμβόλιο για το μηνιγγιτιδόκοκκο Β δε συνταγογραφείται από κανένα ταμείο, πλην για τους υπαλλήλους της Εθνικής Τράπεζας; Ένα εμβόλιο που προστατεύει από το θάνατο και σοβαρές αναπηρίες και κοστίζει 105 ευρώ η δόση (και χρειάζονται από δυο έως τρεις δόσεις ανάλογα με την ηλικία που θα γίνει) δίνεται ως “επιλογή” στους γονείς, αλλά η πολιτεία το έχει εξαιρέσει από το βασικό πρόγραμμα εμβολιασμού λόγω κόστους -αποκλειστικά και μόνο. Πείτε μου, μια οικογένεια με τρία παιδιά και εισόδημα της τάξης του βασικού μισθού τί επιλογή έχει; Να αφήσει τα παιδιά στη μοίρα τους; Να εμβολιάσει ρίχνοντας κορώνα-γράμματα ένα στα τρία; Ή να μην κάνει τρία παιδιά;

Πώς προστατεύεται η γονεϊκότητα και τα παιδιά σ’ αυτή τη χώρα; Θα σας πω πώς. Με την κεκτημένη ταχύτητα της ευρύτερης οικογένειας. Με μισθούς και συντάξεις παππούδων-γιαγιάδων. Ελάτε ξανά να κουνήσετε το δάχτυλο στη σαραντάρα που “δεν εκπληρώνει το βιολογικό της σκοπό”. Ελπίζω ότι η σαραντάρα θα σας πει πού να βάλετε το δάχτυλό σας.

Γι’ αυτό σας λέω. Παρατάτε μας.

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Back to top button