ΑΠΟΨΕΙΣ

Η διάλυση των ΗΠΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος

Η προεκλογική περίοδος για την προεδρία των ΗΠΑ μετατρέπεται σε ένα άτυπο εμφύλιο πόλεων, υποβαθμίζοντας περαιτέρω το τι εκπροσωπεί η χώρα στο διεθνές στερέωμα.

Η αστυνομία συνεχίζει να δολοφονεί αφροαμερικανούς, ξεσηκώνοντας αντιδράσεις που η αστυνομία δεν μπορεί να ελέγξει, που με τη σειρά τους “δίνουν πάτημα” σε militia να βγουν σε ρόλο πολιτοφυλακής, όταν δεν τους ενθαρρύνει ευθέως ο ίδιος ο πρόεδρος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το “there were good people on both sides” όταν ο Τραμπ ξέπλενε τους νεοναζί στο Charlottesville.

Το όλον, δεν εντάσσεται απλά στον προεκλογικό αγώνα, αλλά είναι στην καρδιά του, αφού όλα εκπορεύονται και σίγουρα εκλαμβάνονται ως εκδηλώσεις υπέρ ή κατά του σημερινού προέδρου (ουδείς ασχολείται με την εναλλακτική και αυτό είναι επίσης πολύ ανησυχητικό για το αποτέλεσμα των εκλογών και τι θα επιφέρουν).

Το πρόβλημα, όμως, δεν περιορίζεται σε αυτές τις συμπλοκές. Ο νυν πρόεδρος επιτίθεται διαρκώς στο θεσμικό πλαίσιο και το πολίτευμα των ΗΠΑ, δηλώνοντας μεταξύ άλλων πως όχι μόνο θα νικήσει σε αυτές τις εκλογές, αλλά πως κατόπιν θα βάλει υποψηφιότητα και τρίτη φορά κατά παράβαση του αμερικανικού Συντάγματος, ενώ αφήνει υπονοούμενα πως έχει “επιλογές” για το αν θα εκκενώσει το Λευκό Οίκο αν χάσει τις εκλογές, αφού κατά αυτόν θα τις έχει χάσει από νοθεία, την ίδια ώρα μάλιστα που ο ίδιος κλείνει κάθε δυνατότητα να ψηφίσουν όσοι δημογραφικά θεωρούνται μη-ψηφοφόροι του, φτάνοντας ακόμα και στον περιορισμό των τρεχουσών υπηρεσιών του αμερικανικού ταχυδρομείου, για να μην φτάσουν ποτέ έγκαιρα οι ψήφοι όσων δεν μπορούν να αφήσουν τη δουλειά τους για να ψηφίσουν. Αυτός είναι ο ορισμός μίας χώρας σε υποχώρηση από τη δημοκρατική διαδικασία – η αμφισβήτηση, αλλά και η ενεργή προσπάθεια παρεμβολής στην εκλογική διαδικασία. Δεν μιλάμε πια για έναν κλόουν στο Λευκό Οίκο, αλλά για έναν αυταρχικό ηγέτη χωρίς στεγανά. Πόσο απέχει αυτό από έναν φασίστα, θα το δούμε τους επόμενους μήνες.

Η Αμερική εκτροχιάζεται κατά την εκλογική διαδικασία, αντί να επαναπροσδιορίζει το πού θέλει να πάει.

Προχθές υπήρξε δολοφονία από 17χρονο με πολεμικό τουφέκι στην Kenosha κατά τις διαδηλώσεις για έναν ακόμα νεκρό αφροαμερικανό που άοπλος δέχτηκε 7 σφαίρες στην πλάτη μπροστά στα παιδιά του, ενώ χθες στο Πόρτλαντ δολοφονήθηκε με σφαίρα στο στήθος διαδηλωτής του BLM (Black Lives Matter) όταν 600 ημιφορτηγά με σημαίες εφόρμησαν εναντίον της διαδήλωσης.

Πολλοί έλεγαν πριν την εκλογή Τραμπ πως δεν μπορεί να κάνει πολλά. Πως οι ΗΠΑ έχουν θεσμικές δικλείδες. Πως υπάρχουν checks and balances. Μπορεί σε κάποιο βαθμό να κατάφεραν να τον συγκρατήσουν τα πρώτα δύο χρόνια με νομικές ενέργειες ή εσωτερικό σαμποτάζ μέσα στον Λευκό Οίκο, αλλά αυτό απλά τον ώθησε να πάρει ακόμα πιο ανορθόδοξες πρωτοβουλίες και να εκτροχιαστεί πέρα από κάθε πρόβλεψη.

Το δε κόμμα των Ρεπουμπλικανών, όσο κι αν υπήρξαν φωτεινές εξαιρέσεις υπέρ Μπάιντεν, έφτασε στο σημείο να κάνει προεκλογικό βίντεο με τους δύο λευκούς από το St. Louis που βγήκαν να “υποδεχτούν” ειρηνικούς διαδηλωτές του BLM με όπλα από την αυλή του σπιτιού τους. Δεν είναι υπερβολή ή δυσοίωνη προφητεία πια, πως οι Ρεπουμπλικάνοι εμφανίζονται πρόθυμοι να μην μείνουν εντός δημοκρατικού πλαισίου, αν τα πράγματα δεν πάνε υπέρ τους, αλλά να ακολουθήσουν ή να μην εμποδίσουν τα επόμενα βήματα του Ντόναλντ Τραμπ.

Αυτό δεν είναι πια η χώρα της Ελευθερίας και του Αμερικανικού Ονείρου, αλλά θυμίζει αναπτυσσόμενη ‘δημοκρατία’ στα βάθη της Ασίας ή της Αφρικής, ενώ λόγω μεγέθους, δεν μπορεί να τη βοηθήσει κανένας ΟΗΕ και καμία διεθνής κοινότητα. Και το μεγάλο ερώτημα για όλους πρέπει να είναι τι επιφυλάσσει για τις ΗΠΑ και τη διεθνή κοινότητα η επομένη των εκλογών του Νοεμβρίου του 2020, ειδικά αν κερδίσει ο Τζο Μπάιντεν. Γιατί όσα έρχονται, πιθανότατα υπερβαίνουν ακόμα και τις κινηματογραφικές υπερβολές του Χόλυγουντ, αν δεν τις έχουμε ήδη αφήσει προ πολλού πίσω μας.

Tags

Related Articles

Back to top button
Close
Close